De kater

Meestal ben ik niet zo van de Hollywood films. Maar de Amerikaanse film The Hangover zou leuk zijn, hoorde ik. Typisch iets voor een avondje bank hangen. Vol verwachting ging ik kijken. Na anderhalf uur hooguit een paar keer gelachen. Niet meer dan dat. Het is die typische voorspelbare Amerikaanse onderbroeken humor. Met moeite zit ik de film uit. Daarna val ik al zappend in het Duitse meesterwerk Das leben der anderen. Hoewel ik de film al twee keer heb gezien wordt ik meteen weer meegenomen in het verhaal. Zie toch weer details die eerder niet opvielen. Het verschil kan niet groter zijn. Amerikaanse Hollywood fims, vaak met de diepgang van een punaise. De Duitse cinema, schitterende films die blijven boeien.

De Muur

Duitsland herdenkt deze week dat twintig jaar geleden de muur viel. Zelf merkte ik vorige maand in Berlijn al dat er deze keer heel veel aandacht voor is. En terecht, want het is voor mij toch nog steeds de grootste historische gebeurtenis tot nu toe in mijn leven. Ik zie mij zelf nog staan op een verhoging in West-Berlijn om over de muur te kunnen kijken. In de wachttoren vlakbij loerden de Grenztruppen van de DDR met verrekijkers naar de nieuwsgierige toeschouwers die het verboden rijk in keken. Dat was begin jaren tachtig. Niemand die toen had kunnen denken dat het vijf jaar later voorbij zou zijn. Met een dagvisum kon je een dagje Oost-Berlijn in. Verplicht 25 westmark wisselen voor DDR geld. Langs streng kijkende Duitsers in uniform door de grenspost. Aan het einde van de dag weer terug en toch altijd een gevoel van opluchting als je weer in het vrije West-Berlijn was. Spannend was het wel een bezoekje aan de Hauptstad der DDR. Je kwam in een andere wereld. Van de muur is , op een paar stukjes na, niets meer over. Nog altijd vind ik het opwindend om zomaar door de Brandenburger Tor te kunnen lopen. Dat maakt Berlijn zo een boeiende stad, de geschiedenis leeft er.

Online

De laatste reactie op mijn vorige stukje dekt de lading helemaal. Een weekje zonder internet heeft ook voordelen. Bijvoorbeeld, dat je weer eens wat vaker een goed boek gaat lezen. Toegegeven het is wel even balen als je geen verbinding hebt. Je staat er van te kijken wat je allemaal niet meer kan zonder internet anno 2009. Met dank aan UPC, was het anderhalve week afkicken. Toch ging er even een zucht van verlichting door ons huis toen de verbinding weer werkte. De monteur stelde de diagnose binnen één minuut. De voeding van het modum was kapot ! Daardoor zit je dan anderhalve week zonder internet. Toch wel leerzaam.

Geen internet

Het is hier nu niet stil door gebrek aan inspiratie maar omdat ik thuis ben afgesloten van de buitenwereld. Sinds vrijdag ligt internet eruit. Het modum van UPC begaf het en wordt pas eind deze week vervangen. Pas als je het niet hebt merk je hoe afhankelijk wij zijn geworden van internet en de computer. Internet bankieren kan niet, mailen kan niet. En ook de talloze verwijzingen op radio en tv om voor meer informatie even op onze website te kijken zijn even niet aan mij besteed. Op zich geen drama, maar ik zal toch blij zijn als de verbinding met het world wide web weer werkt.

Keuze vrijheid

Jaren geleden zat ik in de programmaraad voor de kabel van UPC. Een clubje mensen dat advies geeft over welke zenders er op de kabel moeten zitten en welke juist niet. De belangen, vooral van commerciële zenders, zijn enorm. Want als je op de kabel zit heb je een groter bereik. Vaak leidde het dan ook tot heftige discussies. Ooit heb ik kunnen voorkomen dat de ARD (Duitsland 1) van de kabel werd gegooid. En voor elkaar gekregen dat Radio Donna op de kabel kwam. Nu ik dit opschrijf lijkt het een eeuwigheid geleden en vooral compleet achterhaald. Met digitale televisie heb ik meer dan honderd zenders. Teveel om ooit allemaal te kijken. Voor de radio is er internet en mijn internetradio die in de keuken staat. Onder het koken luisteren naar WINS 1010 New York, klassieke muziek op BBC radio 3, of jazz op Berlin Jazz radio, het kan allemaal. Meer dan tienduizend zenders ! Niet dat ik ze ooit allemaal zal kunnen horen, maar wel geweldig die enorme keuze. En vooral die vrijheid zonder dat anderen bepalen wat goed voor je is.

DDR

Een weekje in Berlijn, een van de boeiendste steden van Europa. Na zoveel vriendelijkheid en beleefdheid in winkels, restaurants , het hotel en in het openbaar vervoer wil ik nooit geen kwaad woord meer horen over Duitsers. Nederland is hier ver weg. In de kranten hooguit op een economie pagina een artikeltje over de rovers van DSB. Het thema in de Duitse hoofdstad is de val van de muur, al weer twintig jaar geleden. Overal interessante tentoonstellingen over die historische gebeurtenis. Van de muur is, op een paar stukje na niets meer over. Berlijn is weer één stad. Maar wie naar de Alexanderplatz gaat in het centrum van de voormalige hauptstad der DDR ziet nog de sporen van het verleden. Als je dan de tram neemt om de voormalige Stasi gevangenis in een buitenwijk te bezoeken voert de tocht langs eindeloze opgeknapte DDR flatjes. Zet er de Trabantjes weer bij en het beeld is compleet. Twintig jaar na de val van de muur is de DDR enkel nog een druk bezocht museum. Ook een echt museum waar mensen in een Trabant kunnen zitten en een virtuele rit maken. Voor jongeren is het al geschiedenis voor de mensen die het mee hebben gemaakt vooral herkenning en misschien nog wat ostalgie. Oh ja, de prijzen in de Duitse hoofdstad zijn soms nog wel Oost-Duits. Waar kan je degelijk Duits warm eten met een glas bier erbij voor nog geen tien Euro,in Berlijn !

Geen Internet explorer

Soms kom je ze nog tegen. Internetsites die Internet explorer only zijn . Waarvan de goede werking op een Mac of met Firefox of Opera niet gegarandeerd wordt.
Daarom vind ik deze waarschuwing wel erg leuk, kwam hem tegen op een site van een fotograaf :

Deze website wordt het beste ervaren in een Firefox of Safari webbrowser.
In Internet Explorer kunnen de foto’s er kartelig uitzien.

Dwazen

Ze zijn weer voorbij, de Dolle dwazen dagen van de Bijenkorf. Gisteren was het restjes dag, kan mij niet voorstellen dat er nog veel over was maar toch. In de krant zag ik vorige week een foto van vrouwen die fanatiek in een bak met Bjorn Borg ondergoed graaiden. Ze sloegen elkaar nog net niet bij hun zoektocht naar de juiste maat en kleur. Mij niet gezien. Dan betaal ik liever 10 Euro meer dan met tientallen mensen in bakken merkondergoed te gaan graaien. Maar het concept is al tientallen jaren briljant. De dolle dwaze dagen, ieder jaar opnieuw een hype voor dwazen.